Beide benen op de grond

De gemeenteraadsverkiezingen zullen DV 18 maart plaatsvinden. In de aanloop ernaar toe valt mij op dat er veel voorbijkomt wat niet allemaal naast elkaar kan bestaan. Mooie stellingen en plannen, de gemeente moet hiervoor zorgen en daarin investeren. De volgende boodschap volgt met hetzelfde gemak: we willen geen lastenverhoging, snellere vergunningen en knellende regels overboord. Ja, wie wil dit nou niet? Maar als de buurman iets bouwt en u bent het daar niet mee eens, dan moet de gemeente wel ingrijpen.

In het delen van stellingen gaat het soepel van het ene been op het andere, maar niet altijd met beide benen op de grond. Een inmiddels gepensioneerde collega die ervaren was in financiën kon het raak zeggen. Elk jaar in de ronde naar de jaarlijkse begroting was de constatering: Hier komt alles bij elkaar en van alles komt voorbij, veel ambities en wensen en geen hogere lasten voor de inwoners en bedrijven, maar ja ‘geld liegt niet en gratis geld bestaat niet’. 
Willen we gemeentelijke lasten en regels verminderen dan kan dat op een relatief klein speelveld. Want veel is wettelijk geregeld in Nederland en zelfs Europees.

Maar laten we het positief benaderen. Minder lasten en regels houdt in dat we minder doen als gemeente, ook minder bemoeienis als overheid. Daar hoort dan bij dat we meer aan de samenleving overlaten en ervan uitgaan dat u er samen wel uitkomt, in goed overleg. Dat kan toch goed passen bij Staphorst? Met beide benen op de grond en met begrip voor elkaar.

Dat met beide benen op de grond is wel heel belangrijk. Ik ervaar dat aan den lijve. Begin februari ben ik geopereerd aan mijn enkel. Een paar maanden niet belasten zodat dit kan herstellen. Daar sta je dan, nou ja deels, op één been.
Ik ben erachter gekomen, dat is niet stabiel en je komt moeizaam vooruit. Daarom, hopelijk staan we snel weer met beide benen op de grond. Figuurlijk en letterlijk.